Ter inspiratie
Herberg
31 december 2025
Hoe kijk je naar ongewenste gasten… de crux
Voor jou – ter inspiratie
Dit mens-zijn is een soort herberg.
Elke ochtend weer nieuw bezoek. Een vreugde, een depressie, een benauwdheid, een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.
Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij, zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat. Behandel dan toch elke gast met eerbied. Misschien komt hij de boel ontruimen om plaats te maken voor extase …
De donkere gedachte, de schaamte, het venijn – ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns en vraag ze om erbij te komen zitten. Wees blij met iedereen die langskomt. De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd om jou als raadgever te dienen.
Wellicht vraag je je af: ‘Moet ik echt alles verwelkomen? Ook die menigte verdriet die alles in mij vernietigt? En die depressie? Daar heb ik helemaal geen zin in!’
De crux is: het zijn gasten, geen huisgenoten. Ze komen voorbij, nemen tijdelijk hun intrek in jou en vertrekken ook weer. Tenzij jíj ze vasthoudt, natuurlijk.
De crux is: het zijn gasten, geen huisgenoten. Ze komen voorbij, nemen tijdelijk hun intrek in jou en vertrekken ook weer. Tenzij je ze niet wilt ontvangen, dan blijven ze op de deur kloppen. Hardnekkig en steeds opdringeriger.
De crux is: het zijn gasten, geen huisgenoten. Ze komen voorbij, nemen tijdelijk hun intrek in jou en vertrekken ook weer. Geef ze een goede kamer voor die tijd en probeer ze niet weg te stoppen in de vochtige kelder of een bedompte bezemkast. Voor je het weet komen ze daar vervormd en onherkenbaar weer uit, bijvoorbeeld in de vorm van een nachtmerrie.
De crux is: het zijn gasten, geen huisgenoten. Ze komen voorbij, nemen tijdelijk hun intrek in jou en vertrekken ook weer. Tenzij je niet naar hun boodschap wilt luisteren. Het enige dat ze willen is gezien en gehoord worden.
Alle bewegingen van je gemoed, je emoties – ze navigeren je. Ze hebben een boodschap voor je en je doet er goed aan naar ze te luisteren. Je mag er even voor zorgen, ze het gevoel geven dat ze gezien worden, dat ze bestaan. Dat je naar ze luistert en hun boodschap serieus neemt.
Meestal is dat voldoende en komen ze dan tot rust! Denk eraan!